اهداف و سیاستهای سطوح عالی (دوره رسائل)

بسم الله الرحمن الرحیم

اهداف و سیاستهای سطوح عالی دوره رسائل 🔹اهداف

۱) اهداف شناختی 

اهداف شناختی این دوره عبارت است از:

۱.تسلط بر آرای و ساختاراصولی شیخ انصاری ره و شناخت نظرات ناظر به آن؛

۲.تسلط بر مکاسب محرمه و مباحث بیع و کلیات عقود بر اساس نظرات شیخ انصاری ره؛

۳.تسلط بر بخشی از ابواب مهم عبادی در قالب متون فقه و کتاب های فقهی استدلالی معاصر؛

۴.توسعه دانش های مقدماتی اجتهاد مانند رجال و حدیث و ادبیات؛

۵.ازدیاد بینش فقهی و اصولی با آموزش تاریخ فقه و اصول و طبقات فقها و اصولیون و سبک های اجتهادی و فلسفه فقه و اصول؛

۶.آشنایی با فقه موضوعات و مسائل فقهی مستحدث؛

۷. آشنایی با آیات الاحکام ؛

۸. شناخت قواعد فقهیه ؛

۹. آشنایی با فقه حقوق اساسی.

۲) اهداف مهارتی

۱.پیدایش قدرت تفکر فقهی و اصولی؛

۲.توانایی نگارش مقاله های ترویجی در فقه و اصول و دانشهای وابسته؛

۳.قدرت توضیح و تبیین متون فقهی و اصولی همسطح؛

۴.تحصیل قوه بیان مسائل فقهی برای عموم؛

۵.توانایی تدریس فقه و اصول ابتدایی.

۳) اهداف تربیتی واخلاقی

۱.نهادینه کردن تقوی و حساسیت نسبت به آن در هر عمل اختیاری؛

۲.توجه بلیغ به نقش معنویت در سلوک طلبگی؛

۳.تقید به امور عبادی و تفکر الهی؛

۴.گسترش ظرفیت های اخلاقی؛ 

۵.افزایش تعهد نسبت به رسالتهای حوزوی.

🔹سیاستها

سیاستهای حاکم بر برنامه های این دوره عبارت است از:

۱.اهتمام به نگرش تکلیفی در تحصیل فقه و اصول؛

۲.تاکید بر نزدیک سازی طلاب به منابع اولیه؛

۳.استفاده از تجربیات اساتید فن در قالب انس و انتقال شفاهی ظرایف راه فقاهت؛

۴.اعتماد تام بر اصالتها و توجه جدی به ضرورت های معاصر؛

۵.توجه عمیق به ابعاد نظری در کنار اهتمام جدی به کاربردی کردن علوم؛

۶.اهتمام بالغ بر استقلال فکری و آزاداندیشی در کنار حسن سلیقه و استقامت شخصیتی؛ 

۷.ایجاد ظرفیت های لازم برای استفاده از محتوا و روش های سنتی در تعلیم و تربیت؛

۸.تاکید بر اولویت متن محوری در فهم و تقریرمطالب؛

۹.نهادینه کردن قواعد و مسائل اساسی؛

۱۰.پرورش قوه تحلیل و خلاقیت و تحقیق؛

۱۱.ملکه سازی روش های تحقیق و پژوهش؛

۱۲.تعمیق طلاب در دروس پایه ای و گذشته با الزام به دوره یا تدریس متناسب؛

۱۳.استفاده از آزادی های مرسوم در نظام سلف جهت خودیابی و بالندگی؛ 

۱۴.در نظر گرفتن تنوع محتوایی یا روشی در محتوای دروس اختصاصی و همسازی آن با سلایق فقهی؛

۱۵.توجه به تمحض درامور اساسی علمی به جای پراکنده کاری.